1404/9/3
ابوبکر، نام کامل «عبدالله بن عثمان بن عامر قُرَیشی تیمی» بود. پدرش «ابیقحافه عثمان بن عامر» از قبیله بنی تیم بود. پیش از اسلام، ابوبکر تاجری مکهای بود که بازرگانی میکرد و در میان قریش از نظر مالی و ارتباطات جایگاه داشت.
یکی از ادعایی که برخی مطرح میکنند، فرار ابوبکر از میدان جنگ است، به ویژه در جنگ اُحد. در برخی منابع آمده است که «در میان فراریان در اُحد، ابوبکر نیز بود». بنابراین، این موضوع میان مورخان مختلف اختلاف دارد و وضعیت آن روشن نیست. (در حال بررسی توسط تیم تولید محتوای رواق)
نقل شده است که ابوبکر در لحظات پایانی زندگیاش اظهار پشیمانی کرده و گفته است که «کاش هیچگاه برای جستوجوی خانه فاطمه (س) نرفته بودم». در برخی منابع تاریخی مثل طبری نیز گزارش شده است که او ابراز تأسف کرده بود که باعث ورود به خانه فاطمه شده است. این خود سندی در مورد هجوم به بیت حضرت زهراست.
در برخی منابع بیان شده است که ابوبکر به خالد بن ولید دستور داده تا علی را ترور کند. موضوع از آنجایی شروع شد که بعد از محاجه امیرالمؤمنین با خلفا مبنی برا اینکه حق خلافت و فدک با او و همسرش است، آنها به دلیل حفظ حکومت مجبور شدند فرمان قتل علی را صادر کنند.
رابطه ابوبکر با اهلبیت پیامبر، بهویژه حضرت علی (ع) و فاطمه (س)، «خوب نبوده» و دارای تنشهایی جدی بوده است. موارد به شکایت فاطمه درباره فدک، اختلاف بر سر خلافت و مسائل پس از پیامبر (ص) و در نهایت حمله به بیت و در نهایت لطمه و شهادت حضرت فاطمه (س) بازمیگردد.
این دیدگاه در منابع سنی نیز به انواعی دیگر منعکس شده است. برای آشنایی بیشتر به کتاب تبانی مراجعه کنید.
نقل شده است که ابوبکر و عمر (و در برخی روایتها حتی خالد) نیرو فرستادهاند تا خانه فاطمه (س) را محاصره یا تهدید کنند. در این منابع آمده است که عمر گفته بود: «اگر شما بیعت ندهید، خانه را آتش میزنم.» این ماجرا در منابع تاریخی سنی نیز بیان شده است.
یکی از موارد مورد ادعا این است که ابوبکر پس از مرگ پیامبر، به فرامین پیامبر دربارهٔ اعزام لشکر تحت فرمان اسامه بن زید تمکین نکرده است. در حالی که پیامبر اسامه را فرمانده معرفی کرده بود، طبق بعضی روایتها ابوبکر از اجرای دستور فرار کرده یا به آن توجه جدی نکرده است.
براساس منابع تاریخی شیعه و سنی، ابوبکر بن ابیقحافه، خلیفه اول مسلمانان، پس از دو سال و چند ماه خلافت، در سن حدود ۶۳ سالگی در اثر بیماری درگذشت. طبق روایت عایشه، بیماری او از روزی آغاز شد که در هوای سرد غسل کرد و به تب شدیدی دچار شد و پس از پانزده روز درگذشت. با این حال، برخی منابع مانند تاریخ طبری (ج۳، ص۴۱۹) آوردهاند که یهودیان غذایی مسموم به او خوراندند که اثر آن یک سال بعد ظاهر شد و موجب مرگش گردید. این روایت در میان مورخان چندان رواج ندارد و بیشتر منابع، مرگ طبیعی را پذیرفتهاند.
منابع: