دعا ارتباط با خدا

یکی از زیباترین راه‌های ارتباط بندگان با پروردگار، دعا و نیایش است.

خداوند در آیه‌ی ۶۰ سوره‌ی غافر، بندگانش را با مهربانی فرا می‌خواند و می‌فرماید:

«پروردگار شما گفته است: مرا بخوانید تا دعای شما را اجابت کنم.»

(وَقالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ)

از این آیه‌ی شریفه چند نکته‌ی مهم برداشت می‌شود:

• دعا کردن محبوب خداست.
• خداوند خودش بندگان را به دعا فرا می‌خواند، پس دعا خواست و محبوب اوست.
• خدا وعده‌ی اجابت داده است، اما این وعده مطلق نیست.
• یعنی اجابت دعا، مشروط است به وجود شرایطی در دعا و دعا‌کننده، و هماهنگی خواسته با مصالح واقعی انسان. هر دعایی که این شرایط را داشته باشد، به اجابت نزدیک‌تر است.
• دعا، خود نوعی عبادت است. زیرا در ادامه‌ی همین آیه، خداوند واژه‌ی عبادت را برای دعا به‌کار می‌برد؛ یعنی دعا کردن، خود عبادتی بزرگ و ارزشمند است.

بیشتر بدانید: منظور از استجابت دعا چیست؟

کسی که بیشتر دعا می‌کند

در حدیثی از امام صادق (علیه‌السلام) آمده است:

یکی از یاران ایشان پرسید: «درباره‌ی دو نفر چه می‌فرمایید؟ یکی وقتی به مسجد می‌آید، بیشتر نماز می‌خواند و دیگری بیشتر دعا می‌کند؛ کدام‌یک برترند؟» امام فرمودند: «هر دو نیکو هستند.» سؤال‌کننده دوباره گفت: «می‌دانم هر دو کار خوب است، اما کدام افضل است؟» امام صادق (ع) فرمودند: «آن‌کس که بیشتر دعا می‌کند برتر است. آیا سخن خدا را نشنیده‌ای که می‌فرماید: مرا بخوانید تا اجابت کنم؟ آنگاه افزودند: دعا عبادت بزرگ است.» (منبع: مجمع‌البیان، ج ۸، ص ۸۲۳)

دعا نزد خدا ارزش دارد

در حدیث دیگری از امام باقر (علیه‌السلام) نقل شده است:

«هیچ چیز نزد خداوند برتر از این نیست که بندگان از او بخواهند و تقاضا کنند. و هیچ‌کس نزد خدا مبغوض‌تر از کسانی نیست که از عبادت او تکبر می‌ورزند و از او چیزی طلب نمی‌کنند.» (منبع: الکافی، ج ۲، ص ۴۶۶)

نتیجه این است که دعا فقط درخواست و حاجت‌خواهی نیست؛ بلکه نوعی ارتباط با خدا و نشانه‌ی بندگی و فروتنی در برابر اوست. دعا یعنی نشان دادن این‌که ما بی‌نیاز نیستیم، و در هر حال به رحمت و لطف پروردگار محتاجیم.